Plataforma.

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Como sei que quedástedes todos con ganas de mais, hoxe, o partido de volta.

Compréndovos perfectamente que a min pasoume o mesmo. Foi rematar o das partículas elementais aquelas, e liscar cara o andel para buscar outro libro do fulano este. Non é que tivese quedado con tan bo corpo que este pedise mais, porque os libros do amigo Houelebecq pasan por riba dun, que oes, nin o cabalo de Atila, pero que queredes, é que teñen o mesmo efecto ca o outro tipo de cabalo, e crean unha adicción da que un non pode escapar. Vante chegar ao fígado, vancho esmagar, premer e retorcer, pero ti, encantado, vas pedir mais.

Así que arrastrando aínda as secuelas da lectura do anterior, subín á Plataforma para me pegar un baño de sadomasoquismo literario.

Coñecéramos a Bruno e mais a Michel como estandartes desa soidade que arrasa occidente dende a caida das ideoloxías, e agora coñecemos a Michel, outro, para ver como vaga polo páramo deserto no que se está a converter occidente nestes principios de século. Semella unha volta de rosca mais ao mesmo tema, e que sei eu, se cadra é así, pero o enfoque é distinto.

Se nas Partículas Elementais atopáramos dous irmáns vítimas dun naufraxio, loitando a súa maneira contra as ondas en alta mar co abandono como principal salvavidas, desta volta a situación é moito mais plácida, edificante, e por suposto, cínica. En Plataforma asistimos aos restos do mesmo naufraxio, só que vistos dende unha paradisíaca illa deserta na que Michel decide quedar gozando dos pequenos praceres da vida, vendo como o mundo afunde ao seu redor. Praceres que por suposto quedan reducidos como xa ameazara Houellebeqc na súa anterior obra, e como xa deixara entrever na súa opera prima, ao sexo.

“¿Con qué se puede comparar a Dios? En primer lugar con el coño de las mujeres, es evidente…”

Pasada pola apisoadora da economía de mercado, a Europa xa non lle queda tempo nin para botar un mal polvo, malia que as ganas sigan estando aí. O gozo inmediato da vida queda supeditada á produción, a escalada cara un status económico superior, que polo camiño non deixa mais que individualismo e vítimas emocionais dunha soidade que ninguén quere pero á que se encamiña de xeito voluntario, onde o pracer e maila compañía teñen un prezo que só se pode pagar con cartos ou desesperación.

Os cartos son cartos dende que o home aprendeu a camiñar erguido, e non imos inventar a pólvora a estas alturas da pilícula. Dende ben pequeno cheguei á conclusión de que cando unha muller espectacular conduce un coche de mais de dez millóns de pesetas, os cartos non son seus, mentres que cando a condutora ten unha cara coa que a xenética non se portou xenerosamente podemos concluír sen medo a mete-lo zoco, que o coche pagouno cos cartos da súa libreta. Unha obviedade. O problema reside nese momento que non dou datado no que a sociedade decidiu prescindir do sexo como mero feito de gozo físico para convertelo en moeda de cambio corrente.

Ese día cavamos a nosa tumba, e xa de paso, a de moitos inocentes que non tiñan culpa ningunha dos nosos problemas.

O páramo sexual que describe a novela, semella comezar nalgún punto non especialmente delimitado na post adolescencia; ese día, ou noite mais ben, na que o estas a pasar coma un anano, sénteste lanzado, o rei do mundo, e no momento que te vas achegar a xunto dunha rapaza que leva un bo rato mirando onda ti, decides que non vas ir. Son as cinco da mañán. Estás nun estado de euforia ao que non tes moi claro como chegaches, agás se cadra por todas as substancias químicas que metiches no corpo, falando cos amigos de toda a vida arranxando o mundo ao pé da barra. A rapaza aquela segue a mirar cara ti con mirada insinuante, e no momento que vas ir a xunto dela, quedas no sitio, cravado. Non é medo escénico. Non é que non xuntes valor suficiente como para te achegar a unha rapaza que está pedindo a gritos calados que lle vaias falar dende que miraches para ela. Non. Decátaste simplemente que vas ter que falar con ela polo menos durante unha hora antes de lle propoñer rematar a noite espidos e facendo porcalladas en calquera lugar. Unha hora aturando unha persoa que na maior parte das ocasións vaite aburrir soberanamente. Unha hora procurando convencela de que ti es o tipo que estaba buscando para ir jichar un par de voltas. Unha hora desaproveitada tal e como está a noite, pletórica. Un traballiño como outro calquera, vaia.

E decides que un par de copas vante encher espiritualmente moito mais ca un polvo mal botado con oito xenebras enriba.

O principio da fin. A partires dese día, vaite custar moito mais traballo levar unha rapaza á cama. A desidia social vaise apoderar de ti, e vaste ir pechando mais e mais. Os seguintes en caer serán os amigos que arranxaban o país contigo na barra do bar, e rematarás por desaparecer tal e como che coñecían.

Conste que polo menos, a min a crise chegoume antes de ir falar coa rapaza, porque a meu amigo C chegoulle cunha fenómena escarranchada sobre el, dándoo todo despois de ter que soportar dúas horas de conversa imposibles. Mentres a tipa se afanaba en lle comunicar a berros ao resto de compañeiras de piso que estaba jichando, a C veulle á cabeza unha frase que lle había arruinar os seguintes dous anos: “¿Pero qué cojones hago yo aquí con esta subnormal?”. Colleu, sacouse de dentro da rapaza, puxo os pantalóns sen dicir nada, e marchou.

Pasou os seguintes meses sen manter relacións sexuais, e para min que parou tolo. Despois de facer toda a carreira xuntos, penso que só o volvín ver dúas veces mais, e a derradeira non presentaba moi bo aspecto.

N non chegou a tales extremos, e pasoulle mais ou menos como a min, só que uns dous anos mais tarde. Desapareceu da miña vida outros cinco, e cando volveu, resultou estar enganchado ás axencias de citas por internet. “Es todo mucho más práctico. Tú quieres follar, ellas también, y no hay mucho más que decir. Quedas para cenar, y antes de poner el mantel, ya llevas dos. El paraíso, si no fuera porque una de cada dos solo busca que alguien les haga un poco de caso, mientras que la otra una solo está de paso por tu casa antes de irse a otra al día siguiente. Cada día estamos más solos”.

Así as cousas, non sabedes cantas veces teño botado de menos a C.

C foi unha rapaza que coñecín durante a miña andaina universitaria. Era o que comunmente chamamos unha ninfómana, aínda que en realidade, e por aquelo de que a anterior palabra ten unhas connotacións un tanto despectivas, a rapaza merecía o cualificativo de liberal (termo un pouco pervertido tamén dende que xente como a Lideresa presume de tal), e sabía gozar do seu corpo en compañía sen necesidade de dar vinte voltas á tortilla para chegar a onde todos queriamos chegar. Ti podías estar sentado con ela en clase de termodinámica e sen vir a conto propoñíate saír da aula para ir foder aos lavabos. Ou se cadra collía un día e te chamaba por teléfono para te dicir que estaba soa en casa espida esperando por ti. As cousas eran así de sinxelas. Non había mais. Nin enconamentos sentimentais, nin conversas absurdas para chegar a porto. Nada.

Hai xente que pasa toda a vida na procura dunha fantasía sexual. Para min non existen dende que un venres a última hora da tarde, con dezanove anos, colleume un atasco sentado ao seu carón no autobús que nos levaba de volta a Madrid dende o campus universitario.

O sexo polo sexo.

Por suposto, isto comprendiámolo todos os que estabamos dispostos a xogar ao seu xogo, e nunca padecéramos nada semellante aos celos: o único sentimento que chegou levantar en nós foi o agradecemento de térmola encontrado no camiño da vida.

Co tempo a cousa foi esmorecendo, e xa non lembro se foi ela quen cada vez se prestaba menos á festa con nós, ou nós con ela, pero sei que houbo un último día. Despois perdéramos o contacto. Seguía matriculada na facultade, sabiámolo porque aparecía nas listas de matriculados, pero por alí xa non pasaba. Anos despois souben que a cousa rematara mal, moi mal, para ela, cunha orde de afastamento contra un fulano que non debeu entender ben as condicións de xogo, e cun tratamento psiquiátrico ás costas.

Xa vos dixen que este era un mundo que deixaba vítimas emocionais nas cunetas.

Por suposto o illamento e mais os desequilibrios sentimentais, acompañados dun puxante nivel económico, deron en inventar o que hoxe en día coñecemos como turismo sexual, que ven sendo como ir de putas, pero ao grande. No canto de buscar nas páxinas dos xornais por un anuncio que poña “Raphaella, brasileira de escándalo”, colles un avión, plántaste en Copacabana, e malo será que non deas atopado unha puta aborixe deitada xunto a ti na area.

É mais, se consideras que cando eras novo non fodiches abondo con outras rapazas da túa idade, non hai problema ningún, porque podes recuperar o tempo perdido cunha viaxe no tempo a Tailandia ou Camboxa, países nos que aínda estás a tempo de facer porcalladas cunha rapariga de doce ou catorce anos malia que ti xa cumpriras os cincuenta.

Hai quen a estas alturas aínda se indigna todo con esta realidade. Turismo sexual con menores! Aí é nada! Un crime! Si home, si. Pero como xa estamos afeitos a que as nosas deportivas estean cosidas por un neno de sete anos, pois todo será darmos un pouquiño mais de tempo para comprender e aceptar a sodomía con meniños con total normalidade.

Porque, a fin de contas, eses meniños van cobrar a cambio e os mercados mandan.

Eu pola miña banda, xa adiantei traballo, e comecei comprender unha morea de cousas na primavera de 1999, cando fixen unha viaxe en coche dende Leipzig ata Praga seguindo a mesma estrada pola que había sesenta anos os blindados nazis iniciaran a invasión de Checoslovaquia. Daquela xa nos convertéramos todos en demócratas de toda a vida, e de blindados nada. O único que vimos foron unha morea de camións que exercían o seu dereito ao libre mercado. Iso, e trinta quilómetros de putas. Unha cada cinco metros, nas dúas beiras. Rapaciñas de entre quince e vinte anos, as mais abrigadas, cubertas por un salto de cama; moitas, lucindo un tanga por todo vestiario. Así unha tras outra, ata chegar ás aforas da cidade de Teplice. Había puntos onde as cunetas eran o suficientemente anchas como para poñer unhas gradas montadas sobre remolques amarrados a un tractor, e daquela podías escoller entre vinte rapazas xuntas. Cada dous por tres, na beira da estrada, un camión parado coas luces de emerxencia postas.

O capitalismo chamando á porta.

Dentro de nada poderemos variar o menú que nos sirva Callejeros ás aforas de Madrid.

Que tampouco foi sen tempo, digo eu, porque coido que estabamos todos un pouco cansos de romanesas, moldavas, e nixerianas, así que daremos encantados a benvida á vindeira remesa de raparigas gregas. Ou que carallo, cun pouco de sorte salvámonos do cataclismo económico e aínda podemos seguir pagando un billete de avión para ir foder nelas co Partenón ao fondo, porque iso é Plataforma a fin de contas, o invento definitivo para conseguir fóra con cartos, o que o soño do libre mercado non deu acadado aquí na casa.

Bendito diñeiro.

As partículas elementais.

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Mimá. Estaba eu a piques de comezar a darlle ao teclado, cando caín na conta de que había uns meses que vos escribira sobre Michel Houellebecq, e deume por mirar no arquivo para ver cando fora aquelo. O primeiro post do ano, escrito en plena resaca post celebración do meu aniversario (si, xa empecei tocando os collóns na casa dende o primeiro día). Semella que foi onte, pero alá van catro meses a tomar por saco, e cando rematen os dous que quedan para coller vacacións o chiringuito este xa terá cumprido un ano, e como nos despistemos un pouco, zas, o día menos pensado atopámonos todos aquí, xubilados e falando sobre se para ir buscar comida están mellores os colectores que hai ao pé do Mercadona ou nos do Eroski.
O tempo, que pasa que hai que velo.

Mirade se pasa, que na novela de hoxe faise referencia ao fin de ano de 1999, e min deume por pensar que carallo fixera eu aquel fatídico día. Gustaríame dicir que foi o mellor aniversario da miña vida, pero non, non foi. Foi un puto desastre. Cheguei á discoteca onde traballaba, vestido de traxe, tal e como esixira o encargado, a iso da unha. Os meus compañeiros xa chegaran un pouco antes, eles vestidos de pingüíño tamén, e elas vestidas que apetecía poñelas a vinte uñas enriba das neveiras do almacén. Todo moi bo roio, todo apertas e todo bicos porque o perro cumpría anos. Ata me levaron unha tarta, oístedes?

Así empezamos a noite, prometéndonolas moi felices, largándolle unhas copas en plan tranquilo, dispostos a pasalo como ananos mentres traballabamos. Ata aparecera a primeira hora a que daquela pensaba eu que había ser a miña muller para sempre. Manda carallo, aínda lembro o vestido que levaba. E si, tamén apetecía poñela a vinte uñas alí mesmo, pero claro, eu estaba traballando, aquelo estábase enchendo por momentos, e non era plan de ausentarme vinte minutos da barra para repartir amor rodeado de caixas de whisky e xenebra. Xa che collerei cando saia. O carallo vintenove, cando saia… Como dixera mais tarde G, o meu compañeiro de barra, “á noite de fin de ano hai que vir follado de casa”. Canta razón tiña o cabrón.

O tema foi que a tranquilidade na barra durounos mais ou menos ata as catro da mañán, cando aquelo empezouse encher de xente cada vez mais bébeda, e cada vez mais empericada. Cando quixen mirar a hora, xa deran as oito, xa tiña bochas ata na planta dos zapatos, e a miña compañeira de barra xa non se daba mantido de pé cos tacóns de agulla que decidira levar a traballar, pero pola porta non deixaba de entrar mais e mais xente. Ao cabo dun rato entrara a que daquela era a miña cuñada cargando coa que aínda tiña pensado enganchar a catro patas ao saír daquel inferno, e á que como non lle daba pasado o tempo, deulle por se limpar botella e media de cen gaiteiros ela soa. Veña a chorar, veña a dicir que eu era o home da súa vida, veña a dicir que quería casar comigo, veña a berrarlle aos catro ventos que lle debía o polvo de aninovo, e a súa irmá veña a dicir que si, que si, pero que a levaba para casa porque ía coma un piollo.

Talmente.

Volvín mirar a hora. As nove e media pasadas. Alí non collía nin dios, e a xente veña a pedir copas coma se fosen de balde, veña viaxes aos baños para empolvar o nariz, veña billetes de mil pesetas manchados de sangue para pagar as copas, veña ameazas para que lles serviras antes que aos demais… e o perro, veña, a mandalo todo a tomar polo cu para ir cagando hostias falar a xunto do encargado para ver a que merda de hora tiña pensado bota-lo peche á noite.

Xa falaremos dos cartos, pero agora non podemos pechar, a caixa está que bota fume.

Fume. Fume botaba eu polos pés e mais polas orellas. A princesa que tiña traballando comigo tronzou ás dez, e alí quedamos dous para atender. Ás once xa non quedaban caixas de cocacola, pero á xente tanto lle tivo. Cheguei servir ron con tónica, whisky con aquarius de limón, e outras porcalladas polo estilo. Así ata que a un fillo de puta se lle ocorreu que como levaba moito tempo esperando para que lle atendera, ben podía chamar a miña atención guindándome un tubo á cabeza. Tiven tempo de abondo para ver algo brillante que viña cara min e puiden facerme a un lado xusto a tempo. Collín unha botella de Marie Brizard, e fun por el. Zafamos todos porque un de seguridade estaba na barra, e non me deu tempo de chegar onda o subnormal aquel. Colleuno polo pescozo, bateulle a faciana contra a barra, e sacouno de aí polo aire. O encargado viuno todo e decidiu que xa eran horas de poñer fin a aquela casa de putas se non quería que saísemos todos nas noticias.

Eran as dúas e media da tarde. Se cadra, fóra xa rematara o mundo por culpa do efecto 2000. Por nós, que lle deran moito por aí ao mundo.

Só queríamos nos deitar e durmir dous días seguidos.

Nin rapazas a vinte uñas, nin polvo de aninovo, nin de aniversario, nin hostias.

Só levaba catro meses asentado en Galicia, e a cousa había ser mais complicada do que semellaba ao principio.

Coido que por aquel entón sufrín a miña segunda conversión de Bruno en Michel.

Bruno é un tipo que está de volta de todo, ao que a vida non lle tratou como se cadra houbese merecido. Isto converteuno nun fulano resentido, cabreado cun mundo ao que miraba por riba do ombro, e ao que o sexo veu redimir. Sexo pola mañán, sexo ao mediodía, sexo pola tarde, sexo pola noite… sexo a todas horas.

“¿Te la chupo aquí, o prefieres que te haga una paja en el taxi?”

“No, mejor chúpamela aquí”

Co tempo, a Bruno acabóuselle a redención porque lle morreu a cona na que andaba a fedellar, e a min, porque me morreu o amor, e aquelo de ter que metela sempre no mesmo burato, comezou ser un traballiño de moito coidado.

Bruno parou tolo, e eu parei Michel.

Michel é outro tipo que tamén está de volta de todo, pero ao seu xeito. A Michel a vida tratouno que nin dios. Nunca lle faltou de nada, e gracias ao seu privilexiado cerebro, a peña rifábase os seus servizos (aproveito para dicir que ser Michel en Galicia, évos cousa ben complicada), aínda que co tempo a súa cabeciña convertérase nunha lacra cando esta lle empurrou a non prestar atención ao mundo por estares nun nivel de conciencia superior ao do resto.

Nin mulleres guapas, nin feas, nin nada: ecuacións diferenciais, mecánica cuántica, espectroscopía, fisicoquímica e unha pizza conxelada ao chegar a casa. Iso, un canario para lle facer compañía, algunha pilícula de porcas de cando en vez para manter a presión escrotal en taxas aceptables, e quen carallo precisa de mais para sobrevivir.

Por suposto, en Galicia a ninguén lle interesa todo o que ti poidas saber, e aquí Michel convértese nun camareiro que tamén se andan a rifar os simpáticos empresarios da bisbarra compostelá sempre e cando non pronuncies o palabro contrato nas túas negociacións. A este Michel chóvenlle bragas dentro da barra na que traballa que hai que velo, pero el non semella ter o mais mínimo interese polo mundo que o rodea.

O inferno dura un ano e medio, e no canto de desaparecer rematando coa raza humana tal e como a coñecemos, o Michel galego decide converterse de novo en Bruno, e nesas segue a día de hoxe, oscilando entre o un e mailo outro, esquivando a tolemia e a desaparición, orgulloso de ter chegado ata aquí para contala.

Días Contados (Imanol Uribe)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Instalado nun Cabo de Fornos perpetuo na vida, esta pilícula vina cando atravesei o ecuador, cando o que daquela semellaban tormentas imposibles de superar que habían levar o barco a pique, coa perspectiva dos anos resultaron non acadar nin a categoría de mar de fondo.

Ondas na beira da praia mollando os pés, acaso, cando eramos inmortais.

Foi un día de agosto no que amencera nunha casa que non era a miña, e á que non sabía como dera chegado. Cando o alcol e a crapulidade empuxaban a miña dorna, esta aparecía varada en calquera lugar. De feito un día abrín os ollos nun cuarto cheo de bufandas e fotografías do Real Madrid, e daquela pensei que morrera e fora dereitiño ao inferno.

Pero aquel día si recoñecín a casa, cando M, a nai de A, entrou no cuarto cun zume de laranxa para me axudar a superar os efectos secundarios do alcol, para despois deixarme durmir un par de horiñas mais, antes de me servir un bo prato de pa ao forno para almorzar.

No meu santoral particular, M ocupa un lugar preferente malia que haxa uns catorce anos que non saiba nada dela, cando pasei de vivir a seiscentos quilómetros da súa casa, a só dous. Os camiños do señor adoitan ser inescrutábeis, pero sobre todo, misteriosos.

O que pasara despois, non importa. Eu quedo coa voz da boa señora entrando no cuarto co zume na man, profetizando “dentro de moitos anos, haste acordar deste zume!”.

Abofé que me acorda.

Ela si que sabía tratar ás vítimas da noite e non miña nai, malia que hoxe M teña dous fillos enganchados ao perico, e Ma só poida dicir que tivo un fillo que pasou varios anos da súa vida completamente bébedo, para rematar rexentando unha canceira e cobrando por educar aos cadelos dos demais. Se cadra eses camiños non eran tan misteriosos como nos querían facer ver, e a verdadeira santa é aquela que pasou toda a vida a berrar comigo.

Así que aquela tarde, recén chegados do mundo dos mortos, mentres A e mais eu dabamos boa conta daquela pa con patacas fritidas ante a misericordiosa mirada da súa nai, T petou na porta para comprobar se sobrevivíramos á noite anterior. Fóra chovía a cachón, e cando entrou na cociña as pingas de auga caíanlle do pelo negro enchoupado sobre unha camiseta branca, mollada tamén, radiografiando un corpo de escándalo que conseguiu que nolos dous cruzásemos unha mirada que veu dicir a berros en completo silencio “pero que boa está a filla de puta”.

Nunca se nos ocorreu tocarlle un pelo. Coñecéndonos como nos coñecía, non creo que quixese saber nada de nós, e así quedamos para sempre, coas ganas de foder coa nosa mellor amiga, mentres a vila enteira pensaba que a tipa pasaba alternativamente das mans do meu amigo ás miñas.

Manda carallo.

“Como a la playa no vamos a ir, y así como estáis, a otro lado tampoco, fui al videoclub y os traje esto”.

Esto era Días Contados, e deu ser unha das mellores resacas que teña pasado.

Conste que puta-las ganas que tiñamos de quedar na casa para ver unha pilícula. Española, ademais. Por non ter, non tiñamos ganas nin de estar, vaia, que o que queriamos era limpa-lo prato, e marchar de volta para cama, pero como T non tiña mellor plan ca aquel, insistira en poñer o vídeo na sala. E se nós queriamos quedar a durmir no sofá, pois nós mesmos con tal de que non comezásemos roncar. Conste que basicamente a idea era esa, largarlle unha sesta de pixama e penico (penico, róncalle o carallo), así que decidín facerme forte ao carón do repousabrazos, cuberto cunha mantiña que cheiraba a humidade que botaba para atrás sen me preocupar de se deixaba moito sitio para os outros dous. Porque a liberdade dos demais sempre comezou onde rematan as miñas resacas.

Amodorrado polo son da cinta ao rebobinar (rebobinar supoño que xa non é normativo, e aparecerá catalogado coma cultismo) xa estaba a piques de pecha-los ollos, cando una música que aínda hoxe lémbrame á de In the name of the father conseguiu que fixera un amago de intento por mantelos abertos, que dexenerou en imposibilidade de peche cando escoitei a primeira frase que pronuncian no flim: “Hola, me llamo Clara. Si quieres te la chupo por cinco mil”

A tomar por saco a sesta.

A pilícula disque está baseada nunha novela homónima de Juan Madrid, e mira ti, pode ser.

Por poder, ata pode que meu irmán sexa realmente o meu irmán, nunca se sabe, aínda que eu sempre sostiven que meus pais baixaron un día o lixo ao colector e tiveron que escoller entre un micho abandonado e unha cousa con pelo negro que se movía entre desperdicios.

Miña nai é alérxica aos gatos, e o flim ten o mesmo parecido coa novela ca o que teño eu co bicho que me vai foder a metade da herdanza.

Eu lin a novela e non me vos gustou un carallo. Quedo coa pilícula, o mesmo que se puidese ter escollido aquel día no colector, quedaría co micho malia que estivese podre de sarna.

Baseada ou non (para aos que vos vaia a festa e teñades algo de memoria, sempre podemos quedar coa excelente relación de amizade que naceu entre Javier Marías e Elías Querejeta a raíz da versión cinematográfica de Todas las almas), Uribe decidiu que ao Madrid marxinal o que lle facía falta para rodar unha pilícula con xeito, era un comando de ETA. Algo tiña que facer para que ninguén o acusase de meter os fociños no universo almodovariano, e liouna o que se di pardísima, porque se o centro democrático deste país xa non aturaba moi alá a Pedroooooooo! por encher as súas bobinas de putas e yonkis, non había que ser moi espelido para comprender que engadir ao prato un etarra con dúbidas existenciais ao lombo non había axudar moito a facer amigos.

Xa vos digo que alá van case que vinte anos e a día de hoxe o nome da pilícula sae de forma periódica no TDT-Party, poñéndoa como execrable por ter como protagonista a un asasino. Procurar, procuraron facer o mesmo coa de Tiro en la cabeza, pero como aquela non a foi ver nin dios agás catro frikis, pois aproveitaron a súa estrea para volver cargar, unha vez mais, contra esta xoia da cinematografía española.

Si, pon xoia, e por suposto, teño unha larga serie de motivos para clasificala como tal.

O primeiro, que xa tardaba nun post adicado ao flim de hoxe, foi a posibilidade que brindara no seu día de verlle o felpudo a Ruth Gabriel. Quede claro que o felpudo en cuestión non levantou en min o mais mínimo indicio de presión nos baixos do pantalón, que a min as ratas de auga non me erotizan (o corrector di que o verbo erotizar non existe en galego e supoño que podería facer algunha brincadeira con isto, pero non me sae; dos huevos) o mais mínimo, pero admitiredes que se o felpudo pertencese a Victoria Abril, hoxe en día ninguén lembraría a escena da bañeira. A xente tería quedado mirando cara a pantalla sen se inmutar cunha vaga sensación de dejà vue enriba, pero pouco mais.

O segundo, creo, foi Bardem interpretando a Lisardo. Síntoo moito por el, pero tal e como entendo eu as pilículas, xa nunca mais fixo nada que lle chegase aos nocellos deste papel, e iso que ten un oscar deses (premio que se concedesen en función de criterios artísticos tería rematado nas mans do Goonie grande pola súa actuación naquel mesmo flim). Se me atopades algunha outra interpretación do paisano que estea á altura da que fixo no couso que nos ocupa, eu non teño problema ningún en vos aprender a facer círculos cun lapis e unha tapa de Cola Cao.

O terceiro argumento que teño para vos dicir que Días Contados é unha xoia, é que, xa que vos falaba de actores, a pilícula convertérase nun casting para todos os directores españois que decidiron filmar algo a cabalo entre finais e principios de século.

Ademais de quedarlles claro a todos que coa señorita Gabriel non se podería contar no futuro nin para que os de Ikea lle estampasen o de “Bienvenido a la república independiente de mi casa” enriba, e comprender que de aí en adiante se querían contar con Bardem habían ter que pagar unha pasta, o flim funcionou coma unha especie de catálogo. Así, de 1994 en adiante, se alguén quería poñer unha rapaza facendo de choni, de puta, ou das dúas cousas á vez, Candela Peña sería a escollida; se pola contra un quería poñer un macarra, habería quedar con Karra Elejalde; e se o que optaba era por un armario con cara-cartón, o escollido sería Carmelo Gómez. Non me negaredes que poucas pilículas, coa excepción de Mujeres al borde de un ataque de nervios, habían marcar tanto coma esta o devir interpretativo de tanta xente (aínda que cumpra dicir que a Karra na faceta de tío chungo, atormentado e chungo, xa o descubrira anos antes Bajo Ulloa).

E o que mencione agora Belle Époque, róelas.

Dito o anterior, agora chega o cuarto e definitivo argumento para soster que a pilícula de hoxe é un clásico da historia contemporánea española, e a verdade é que explicalo vai ser complicado por unha banda e obvio por outra.

A ver, agarrádevos a cadeira que aí vai a sachada de hoxe: Días Contados representa o punto final que lle puxo o mundo do sétimo arte á transición democrática española.

Que, como vos quedou o corpo?

Como estaba, non si? Xa vos dixen que había ser unha afirmación obvia, así que non vos estrañar de tela compartido á primeira. Un flim que case que vinte anos despois da súa estrea aínda levanta ampolas na democracia inalienable así como soa o seu nome nun faladoiro deses que se gastan na TDT-party, algún significado transcendente tiña que ter.

O conto é explicar por que.

Veredes, hai cousas que non se poden facer así como así, cando a un lle peta facelas; ás veces, o motivo é a falta de cartos; outras, a falta de medios técnicos para facelo; pero a meirande parte das veces, o motivo polo cal os distintos proxectos quedan amarrados ao peirao durante anos, é o convencemento de que o público aínda non está preparado para asimilar o contido da obra. Atoparse nesa situación é sempre complicado, porque calquera paso en falso, marca a diferencia entre ser considerado un adiantado ao teu tempo, ou ser vítima da indiferenza, cousa que pode igualmente suceder sen necesidade de dar pasos en falso, como lle pasou a Imanol Uribe se temos en conta o impacto relativo que tivo La muerte de Mikel, circunstancia que se cadra lle obrigou a desenvolver un cine mais convencional durante os seguintes dez anos, ata conseguir zurrarlle a badana á sociedade española cun flim de acción, no que unhas putas post adolescentes compartían intriga cun comando etarra. Daquela o impacto fora bastante mais contundente, malia que para sórdida, a outra pilícula que vos menciono.

Entón, por que hoxe en día ninguén lembra o flim protagonizado por Imanol Arias, e cada dous por tres observamos impávidos un faladoiro de centro democrático convertido nun galiñeiro (mais do habitual, quero dicir) ante a soa mención de Días Contados?

Pois simplemente por dotar de normalidade unha trama que deu descrito a perfección os buratos negros que deixou o antigo réxime na democracia no noso país. E iso é algo que non soportan.

Non soportan ver como a droga pode consumir un barrio ante a aceptación social do entorno e a inoperancia das forzas de seguridade nunha guerra que como anos despois se encargaría de explicar Sorderberg, estaba perdida antes de comezar; non soportan ver como a prostitución existe, como existía, porque hai xente coma eles que pagan por ela; pero sobre todo non soportan que os terroristas aparezan coma xente normal e corrente, cando a principal campaña de desprestixio contra estes estaba baseada en describilos coma sociópatas que vivían ao marxe da sociedade.

Seica olvidástedes as verbas aquelas de Mariano despois do 11M, amplificadas por todos eses medios nos que estades pensando agora mesmo, segundo as cales os terroristas non precisaban pretexto ningún para matar? Vamos, que os terroristas eran seres abstractos, sen rostro nin nome, que un día pola mañán saían da casa e dicían “veña, ponme un café rapidiño que teño que ir saltarlle os miolos a un policía”. Este argumento de fondo calado e concienciuda elaboración, conseguiu convencer unha morea de xente neste país (que queredes, xa vos dixen que chegamos tarde ao sorteo), e iso de que a xente pagase unha entrada por ver unha pilícula na que saían etarras bos, non sentou nada ben.

E xusto aquí está a miga da historia. Etarras bos.

Oístedes ben? Etarras bos. Que si, que si, que cando falan desta pilícula din que é abxecta porque poñen aos terroristas como xente boa e con sentimentos.

Deberon tomarnos por parvos a todos, ou non viron a pilícula, porque eu mirade que presto atención cada vez que a vexo, pero aínda non atopei o etarra bo por ningures, e sobre o dos sentimentos… home, ninguén dixo que tivesen que pensar coma vós, pero si, os etarras teñen sentimentos, malia que eu, sentimentos, no flim, e por parte destes, tampouco vin ningún, agás o incomprensible interese de Carmelo por meter a man no felpudo de Gabriel, cousa que demostra por si soa que, malia que os terroristas non teñen estómago, espelidos, o que se di espelidos, tampouco che son moito.

Sinceiramente, eu cando miro esta pilícula fíxome que dos tipos no comando aínda non decidín cal dos tres está mais furado, así que se teño que atopar algunha mensaxe implícita na pilícula é a que lle manda o director á banda terrorista, cun velado “pero onde carallo ides sen casco, fenómenos!”. Hai dezaoito anos, coidado.

Claro que eu non teño unha deconstrución de cerebro que me permita opinar coma un fanático de La Gaceta, e por moito que siga esbardallando, non vou dar quitado unha explicación convincente a por que esta segue a ser unha pilícula maldita entre os liberais, sobre todo cando hai un par de semanas vin en PopularTV (mirade que eu son moi friki de dios) un contradocumental sobre a vida de Alexia, a rapaza aquela na que se baseou Fesser para rodar Camino, e aquelo si que foi violencia psicolóxica non apta para mentes impresionables como a miña. Aínda que se cadra, a explicación estaba alí, e eu simplemente me resisto a crer que teña que compartir rúa con semellante tropa de iluminados.

Así que vou rematar coma o flim de hoxe, é dicir, de xeito previsible, despedíndome de vós xurando que como o vindeiro post me custe tanto traballo coma este, vou mandar o blog ao carallo. Veña, aí quedades, que aínda teño que buscar unhas fotografías por internet adiante para adornar a deposición, programar unha lavadora, e meterme no sobre antes de que a cadela me berre que paso mais tempo con vós que con ela.

The Yakuza (Sidney Pollack)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Afeitos como estabamos a ver xaponeses na pantalla correndo de aquí para alá ata sumar case que dez horas de pilícula, traer calquera outra cousa así de súpeto, podería traer irreparables consecuencias sobre a vosa presión neuronal producindo algún tipo de shock do que non me quero facer responsable, así que decidín subministrarvos unha dose de metadona para que fósedes quen de superar aos poucos o mono oriental que eu mesmo vos inducira, para volver ao statu quo cinematográfico ao que a nosa limitada cultura nos tiña acostumados.

Conste que estiven tentado de asistir ao pao, porque non vou poñer pau, e comezar dar a matraca con Kurosawa; pero penseino dúas veces. Quen sabe se daquela os meus amigos de Galicia Bilingüe, lectores asiduos deste o voso blog, non habían comezar unha campaña para esixir a definitiva retirada do galego do ensino a prol doutra lingua moito mais útil coma o xaponés.

Así que para non correr riscos decanteime por unha desintoxicación paulatina, e malia que aquí saian xaponeses a fodelos, en realidade é unha pilícula de cine negro tipicamente americano. Así, se os rapaces teñen que dar matemáticas en inglés porque non as entenden en galego, malo será que cando rematen os estudos non sexan quen de facer as ós cun peso; se as tivesen que dar en xaponés, quen sabe, ata poderían vir os arxentinos para quedar coas nosas empresas.

Dous anos antes de que Paul Schrader lle pasase un guión a Scorsese para filmar o que o mundo coñece coma o primeiro flim de violencia psicolóxica moderna (chegando á lóxica conclusión de que o que levaba anos filmando Sam Peckimpah era cine infantil), xa lle pasara outro a Sidney Pollack para que contase unha fermosísima historia sobre a lealdade.

Cando digo fermosísima historia, non me refiro a subprodutos azucrados coma aquel no que o señor Redford pasaba o día voando (na que facía de cóndor non, a outra), porque aquela o único fermoso que tiña era o final, cando remataba e podías levantar do sofá á rapaza que invitaras a casa, para levala chorando coma unha madalena ao cuarto e sacarlle o desgusto e maila roupa de enriba.

Era yo la pera.

Pero desta volta, mariconadas as xustas.

Aquí só sae unha camada de vellos saldando contas contraidas vinte anos antes, cando pertencían ao exército de ocupación do Xapón. É dicir, ao exército yanki que ocupaba o Xapón, claro. Non vos confundir porque o Xapón tamén tivo o seu propio exército ocupando Manchuria, Corea, Birmania, Tailandia, e outros moitos países que hai por alí ao redor, coñecidos hoxe en día por brindar a oportunidade de poder foder a moi bo prezo con rapaciñas ás que aínda non lles caeron os primeiros dentes.

Segundo o pagues, ata podes probar con algunha á que aínda non lle saíron.

Bendito capitalismo.

Pero xa haberá tempo de falar do turismo sexual nunha vindeira e próxima entrada, que hoxe tocaba The Yakuza. Así que veña, marchando unha de mafia.

As historias da mafia son todas iguais, xa volo tiña dito algunha vez, independentemente do apelido xeográfico que leven. Tanto ten que sexa calabresa, rusa, kosovar, xeorxiana, armenia, siberiana ou chinesa… son todas o mesmo, organizacións empresariais que funcionan á marxe do Estado e que se conceden a si mesmas o dereito ao monopolio da violencia. En galego normativo, e para entendermos, un feixe de chourizos. Despois adornan todo cuns códigos éticos que apelan á honra do individuo coa esperanza de que a merda envolvida en papel de regalo non cheire, e xúrovos que hai a quen lle cola.

Haberá quen diga que para mafia, a do PSOE de Andalucía, ou o PP de Valencia, pero así e todo, e polo de agora, por chamar miserables chourizos aos presidentes de cada unha das dúas asociacións delituosas, un non corre o risco de ir botar unha charla a xunto das robalizas cuns quitíns de cemento nos pés. Polo de agora, insisto.

O conto é que levamos toda unha vida vendo pilículas exaltando as moitas e variadas virtudes éticas das mafias, e aínda hai por aí quen pensa que son unha especie de ONG. Eu sempre quedei con Goodfellas para desmontar esa versión idílica do movemento, pero aquí tamén lle cae un bo repaso, pero cun ritmo mais pausado, iso si, que aquí a media de idade para os matachíns ronda os sesenta e cinco.

Cine de autor.

Despois das tres últimas palabras, xa lle subo eu cinco puntos ao meu blog. Vós seguide lendo tranquilos.

A cousa arranca cun empresario yanki que se mete nun xardín de collóns ao facer negocios cuns yakuza xaponeses, polo que decide pedir axuda a un amigo que lle debe un favor para ver se así dá saído da horta zen na se que se meteu. O amigo é Robert Mitchum, que de amigo non sei, pero de vello está que se sae, e recorre a el, porque por motivos que descoñecemos, a Mitchum hai outro yakuza, Ken Takakura, que tamén lle debe un favor dende hai a pera de anos.

Como vedes, aquí o único que en principio non debe nada, coma sempre ata que lle cae unha inspección de facenda, é o empresario. Pero tranquilos, que facenda pasará pola pilícula como pasou pola casa de Conde Roa, e montará un cristo de moito coidado para poñelo todo patas arriba nunha historia bastante mais sórdida que a de Taxi Driver, e que foi quen de poñernos de acordo a Tarantino e mais a min.

Unha puta xenialidade, vaia.

Mágoa que a min me dera por recomendárvola nun blog de calidade literaria mais ben discutible, e a Quentin por perpetrar varias e reiteradas imitacións dos últimos vinte minutos de pilícula, cunha calidade cinematográfica mais cativa aínda.

Postos a comparar, coido que eu lle fixen menos mal ao arte. A estadística só falla cando o PP pretende facerse co goberno andaluz, polo demais, é unha ciencia exacta: sodes catro michos os privilexiados que podedes presumir de contar entre as miñas vítimas; namentres, mil millóns de moscas non poden estar confundidas, e a merda sabe ben.

人間の條件 – 第五部 死の脱出篇／第六部 曠野の彷徨篇 (Masaki Kobayashi)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Veña, rapidiño, que xa levamos moita leria seguida co xaponés este de marras, e digo eu que haberá que ir mudando de ambiente. Malia que aí arriba ben podería aparecer unha alusión á mais antiga profesión coñecida asociada ás nosas nais, e ninguén había notar o insulto, confiade en min, en realidade pon:

A condición humana III

“A pregaria do soldado”

Titular, titúlase así. Desta volta non lle podemos botar a culpa aos tradutores patrios, porque no resto do mundo civilizado (refírome, efectivamente, a esa parte do mundo que exporta a súa civilización a bordo de avións invisibles ao radar, habitualmente cargada nun aparello que incorpora un sofisticado sistema de localización do obxectivo por láser) tamén lle puxeron este nome. E como as dúas únicas cousas dotadas de infalibilidade neste mundo son o presidente dunha coñecida asociación de pederastas, e mailo tío Sam, teremos que dar por boa a tradución.

Conste que así e todo, eu teño as miñas dúbidas. Non quero insinuar que a tradución literal non sexa correcta, líbreme deus, que non quero rematar recibindo unha lección de democracia nunha cárcere secreta ou, o que podería ser aínda peor, unha lección de amor cristiá nun confesionario, pero para min que cada vez que un fulano destes cos ollos rachados solta unha frase, en realidade significa unha cousa distinta á que semella.

Algún de vós estará pensando “tate, como Rajoy cando dixo que non había tocar os impostos!”, pero non, non me refiro a iso. Eu non digo que os orientais sexan todos un feixe de mentireiros, o que digo é que son tan atravesadiños eles, que só saben falar facendo parábolas.

Desta volta, Masaki Kobayashi tiña en mentes poñerlle á pilícula que pecha a triloxía o seguinte e moi suxerente título: “Os fillos de puta herdarán a terra”. Estou seguro. Como tamén estou seguro que, tendo en conta que non había nin quince anos que Truman demostrara que a fisión do uranio e mailo plutonio liberaba enerxía abondo como para ensinarlle o mundo o que era a democracia sen despeitearse, o bo de Masaki pasou os dous anos que mediaron entre a estrea das dúas primeiras partes e a da que nos ocupa hoxe, pensando en como carallo titular o conto sen ferir sensibilidades entre os membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU.

Por aquelo de que o que ten cu ten medo.

Si, a derradeira entrega, é unha homenaxe a todos eses fillos de puta que, pase o que pase, e goberne quen goberne, sempre han estar aí arriba, dando polo cu. Despois de se partir a cara loitando contra as inxustizas (despois de que lla partiran, sexamos xustos), despois de loitar polos dereitos do ser humano contra o absurdo da guerra, despois de predicar a prol dun socialismo humanista, despois de seis horas de metraxe dando a cara (literalmente) pola dignidade das persoas, despois de todo iso, Kaji vai descubrir as milagres do socialismo soviético.

Perdida a batalla contra os carros de combate rusos, e xa de paso, a guerra, o noso protagonista comeza vagar por Manchuria convertido nunha mala besta á que nunca lle pasara pola cabeza matar por un ideal, pero que amosa unha especial destreza en facelo para sobrevivir.

Kaji segue empeñado en volver a xunto Michiko, e o exército regular soviético non vai ser que de llo impedir, así que Kobayashi xa abre fogo cunha impresionante secuencia na que o noso amigo, acompañado doutros despoxos do exército imperial, sortea unha columna de mecánicos soviéticos para fuxir a través do baleiro duns prados infinitos polos que só vagan outras almas en pena coma as súas.

Perseguidos pola desesperanza e polas milicias chinesas que quedan ao paso do exército soviético, o grupo de Kaji decide internarse nun bosque, convencido de que alí atoparan refuxio e alimento.

O malo de viaxar sen ton-ton, é que o que en principio semella un bosque, ben pode ser unha selva, e claro, sobrevivir na selva éche cousa complicada cando decides atravesala con dous quilos de arroz no saco. Así resulta que a selva non serve de salvación, senón de metáfora da deshumanización das persoas, que paran salvaxes coa mesma velocidade que perden a esperanza de saír de alí con vida.

O inferno resultou ser un lugar húmido, con chuvias torrenciais e de cor verde; e así decidiuno rodar o señor Kobayashi, deixando o panorama cinematográfico como se fose o cabalo de Atila.

Eu póñovos a Misiko Kobayashi coma un puto xenio, e pola internet adiante póñeno coma un fulano que tiña un xeito de rodar totalmente desfasado e anacrónico. Cargan pestes contra el por introducir tres imaxes suspendidas en toda a pilícula, asociadas todas elas aos recordos que ten o soldado, e aproveitan para esfolalo criticando o seu emprego do plano holandés, ese que comeza torto e que pode, ou non, recuperar a verticalidade.

Como en 1959-61, aínda non inventaran as cabezas quentes para montar a cámara e andar ás voltas con ela, pois si, empezar a facer movementos con ela a pelo, pódese considerar totalmente anacrónico, e de feito cando Guy Ritchie suspende unha imaxe mentres soa a voz en off do protagonista, pois si, tamén podémolo considerar anacrónico filmando.

Internet é o que ten, e calquera pode escribir o que lle saia dos collóns para pontificar.

Eu mesmo sen ir mais lonxe.

E que queredes que vos diga? Aínda non vístedes esta terceira parte e non podedes emitir un xuizo de valor, pero as imaxes da selva son o que se di a hostia, falando pronto e ben. A luz entrando por entre as pólas das árbores e os suicidas, a cámara avanzando por entre os fieitos ao encontro dos protagonistas, a néboa como alegoría do extravío físico e mental… en fin, que como algún espelido xa cheira, o señor Malick veu beber abondo desta pilícula para filmar The thin red line ou The New World, e conseguir que a cítrica mundial o elevase aos altares da Historia do cine (que malia ser mais pesado ca un pucho en brazos, está nos altares con merecemento, non vaiamos equivocar as cousas).

Total, que para min que o conto da selva foi só para dar un recital de cine, porque cando conseguen saír dela, a pilícula comeza de novo, cos protagonistas fuxindo cara o seu destino alternando planicie e bosque (agora si, bosque), atopando polo camiño mais e mais soldados sen bandeira, e algún que outro que segue fiel a un Estado que xa non existe como tal, nunha escena no medio dun piñeiral que desta volta “lembra” (o perro sempre xeneroso) ao tramo de Apocalyse Now no que a cuchipanda de Martin Sheen atopa aos colonos franceses indo ao seu no medio da selva e da Historia.

A partires de aí, a cousa empeorará aínda mais para o pobre Kaji, que loitará para facer o xusto nas circunstancias que lle rodean, procurando escapar do animal que leva dentro e que cada vez sae con mais frecuencia á superficie, pero sobre todo, procurando manter uns mínimos de civilización no medio da caída xeral que observa o mundo ante os seus ollos, mentres o os antigos xaponeses de ben que lle acompañan pasan a civilización en forma de indefensa civil xaponesa polo forro do uniforme.

Kaji fará un último esforzo por manter a cordura e a xustiza, pero ao final tirará a toalla e delegará o sentido da orde nas forzas de ocupación soviéticas, coa esperanza de que o socialismo saiba controlar unha situación que hai xa moito tempo que lle escapara das mans. O maná chegará en forma de gulag, e os mesías delegarán á súa vez o control do rabaño naqueles homes contra os que Kaji viña loitando por manter a dignidade do ser humano. Eses kapos, xaponeses como dios manda, por suposto, deixaranlle co cu ao aire ante os seus amigos socialistas rusos, e Kaji descubrirá que non foi senón caer no mesmo pozo de merda do que tanto ansiaba saír, pero vinte andares por baixo do que se atopaba cando o coñecemos.

Lembrades cando vos dixen que Kapo era a obra definitiva sobre os campos de traballo? Pois nada, nin puto caso. Pode que Kapo estea ao carón da primeira parte desta triloxía, pero despois de ver a parte do gulag, só podo dicir que Pontecorvo, un dos meus directores favoritos, queda para filmar vodas (a talibanada, malia que apareza contra o final, sempre queda ben).

Ao final a Kaji de nada lle han servir as súas ilusións ou as súas ideas políticas. Comprobará que el, que tanto loitara polos dereitos dos oprimidos, será o encargado de redimir a todos os fillos de puta que primeiro crucificaron aos chineses e que agora o crucifican a el; comprobará como el, que nunca defendeu o Imperio Nipón, será o encargado de cargar con todas as súas culpas; e comprobará que non lle queda outra saída que escapar do modelo soviético, fuxindo entre a neve, sempre erguido, sempre cara adiante, na procura de Michiko.

E xa está ben de xaponeses, carallo!

人間の條件 – 第三部 望郷篇／第四部 戦雲篇 (Masaki Kobayashi)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Supoño que así como escribín o anterior post, fixéstedesvos coa serie completa e que polo menos xa tedes visto as tres horas e pico que duraba a primeira parte. Sei que a estas alturas xa estades familiarizados coa lingua xaponesa, porque sodes listos coma allos e collédelas todas ao voo, e haberá quen tome coma unha falta de respecto que hoxe vaia traducir tamén o título, pero como ademais de funcionarios e xubilados por aquí tamén pasan traballadores (esta foi no medio medio), é mais que probable que algún aínda non recibira a primeira clase de nipón normativo, así que velaí queda:

A condición humana II

“O camiño cara a eternidade”

Polo menos, así é como aparece traducida por estes pagos, e así a poño eu. Xa sei que quedades como estabades, pero agora polo menos podedes buscar por ela no Ares; aínda que hai un par de anos que a editaron en DVD, e se queredes tamén podedes contribuír ao sostemento do Corte Inglés mercándoa alí, se é que iso mantén as vosas conciencias mais limpas ca compartir arquivos dende o voso computador.

De todo-los xeitos, e malia que non o creades, esta pilícula vístedela todos. Ou case todos, vaia. Vale, esta, o que se di esta, non, non a vístedes, pero seguro que o seu remake si. Rodouno Stanley Kubrick a finais dos anos oitenta, e para que non se notara moito que el tamén andaba a copiar cousas, cambioulle o nome: púxolle Full Metal Jacket, e veña, pista, conseguiu que medio mundo se matara a pallas co seu flim.

Un artista, o Stan.

Tan artista, que por se acaso a algún gafapasta (que daquela non eran gafapastas, senón gafalennons, aínda que o termo nunca se chegase a acuñar) se lle ocorría tirar da manta, na súa pilícula no canto de saír uns soldados disparando aos chinos, saen uns chinos aos que lles disparan outros soldados, pequeno matiz que cambia por completo a historia, onde vai parar, e que deixa a memoria de Stan incorrupta.

Agora é cando ven o espelido de garda para me dicir aquelo de “Home perro, non manipules que uns eran vietnamitas e outros xaponeses!”, ao que lle respondo que cando eu tiña catorce anos coñecín en Madrid a Yoshiro, o fillo dun funcionario da Embaixada Xaponesa, e ao que uns españois de ben manipularon a conciencia unha tarde no metro mentres lle berraban cousas como “¡Vuélvete a tu país, chino de mierda!”.

E se os españois de ben poden repartir identidades como hostias, non vou poder eu.

Total que pode parecer que vou gastar o post en facerlle un traxe a Kubrick, dicindo que non é mais ca un Rodrigo Cortés da vida roubando ideas alleas, pero non, non van por aí os tiros, porque malia que cando vexades isto (porque se vístedes a anterior que duraba tres horas e vinte minutos, non vos iredes botar atrás por unha curta de dúas horas cincuenta minutos, digo eu) habedes notar certas similitudes entre isto e o xilecu de fierru, en realidade Kubrick non fixo mais que devolverlle a xogada a Kobayashi, que foi quen comezou coa liorta na primeira parte da triloxía, cun tramo final que, sendo xenerosos, lembra bastante á terceira parte de Paths of Glory.

E por que digo que desta volta o argumento havos lembrar ao da pilícula aquela de Kubrick no que os marines aprendían esmiolar amarelos? Pois porque despois de que o noso vello amigo Kaji collese unha fartura de merda como organizador dun campo de traballos forzados procurando tratar con dignidade aos presos, a policía militar do exército nipón, o Kempeitai, decide que ata aí podíamos chegar, que os experimentos mellor con gasosa, e malia que o comunista non quixese ir á guerra, vano mandar a un centro de recrutamento para facer del un soldado dándolle hostias como se as regalasen.

Non me deu por contalas, pero ao tipo cáelle unha camada durante toda a pilícula que hai que vela. E non tronza o cabrón! O paisano semella un vimbio nunha tormenta, pero terco coma na primeira parte (xa puxen testán unha vez, e abondou), recíbelas ata no carné de identidade calado coma un pito.

Pensades que o tipo se defende? Pois non, non se defende.

Kaji évos así, un idealista.

Podería desertar, huír, que sei eu, devolver algunha hostia malia que despois tivese que podrecer na cadea. Pero non, el colle, érguese despois de cada labazada que lle calzan, e velaí queda, plantado no sitio, convencido de que cando aprenda de memoria o código militar, os seus superiores van ver o que vale un peite cando lles responda que as latrinas vainas limpar Rita a cantautriz.

Vamos, que ademais da morea de hostias que lle sacoden no flim, ti quedas con ganas de lle limpar un par delas tamén.

Así e todo, co paso do tempo, e como mentres encaixa refostios o amigo vaise convertendo nun tirador de elite e nun soldado exemplar, ao final os seus superiores prémianlle cun bis a bis coa súa dona, Michiko, para nos obsequiar a todos cunha moi romántica escena de amor nun almacén, que cos anos, tamén foi copiada ata a saciedade.

Nesta escena, depresiva onde as haxa, resúmese a tristeza e a desesperación das dez horas de pilícula, así que a moitos case que lles había compensar deixar de vela no momento que Kaji ten que marchar, porque a partir de aí, o flim vai de mal en peor. E dicir, mais mal, e mais peor. Xa vos dixen que a primeira parte era a mais optimista. Ao carón desta, ata poderiamos dicir que era unha historia feliz e todo.

Namentres, os donos do chiringuito (xaponeses de ben, para entendermos) admiten definitivamente que o protagonista da historia é a fin de contas o mellor soldado que saíu da súa promoción, pero como non lle poden ascender porque o Kempeitai tenlla xurada despois de soportar as súas ínfulas socialistas no campo de prisioneiros, deciden que Kaji, no canto de ir directamente á fronte, vaise encargar dos novos recrutas que lle mandan cando á guerra lle quedan dous telexornais, compostos a esas alturas da festa por vellos desdentados e rapaciños destetados.

E que vai facer Kaji? Tratalos como lle trataron a el no exército? Noooooooon… Como non quedou contento coa experiencia no campo de traballo na primeira parte, pois nada, volta a mula ao trigo, e no canto de organizar un batallón de tiradores de elite, o amigo organiza unha especie de campamento para filósofos, para seguir na súa caída aos infernos, pero agora xa saltando os chanzos de vinte en vinte, mentres lle seguen a caer hostias polos catro costados.

Xa vos digo que ao seu lado, Cristo queda coma un perigoso kale borroka.

Ao final, mentres analizan o sentido da honra, do valor, da guerra, e outras cousas típicas que se fan cando che envían facer o servizo militar (se es xaponés, claro, porque se es español tes que estar á altura da bandeira que che mandaron xurar e pasas o servizo completo fumado ata as orellas), vai o exército roxo e plántase as portas do campamento.

Os comunistas, sempre fodendo.

E non sigo, porque a pilícula xa vai rematando e ao final vou largar o spoiler ese completo, pero para aqueles que aínda teñades na retina a escena dos soldados alemáns enfrontándose co posto aos blindados soviéticos na pilícula de Joseph Vilsmaier, Stalingrad, notaredes certas “coincidencias” no xeito de rodar o ataque que sofren aquí os xaponeses, pasado o cal, Kaji queda sen escaleiras para seguir baixando a xunto Belcebú, e segue a súa viaxe, agora xa nunha caida libre que aínda vai durar tres horas mais de metraxe, mentres desaparece ante os nosos ollos no medio da estepa, berrando, perdido o norte, na procura de Michiko.

人間の條件 – 第一部 純愛篇／第二部 激怒篇 (Masaki Kobayashi)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Xa sei que dende que pastades por este prado medrástedes moito en distintos eidos da vida, e non vaiades pensar que non valoro os vosos progresos, sobre todo aqueles que atinxen á paciencia que tedes semanalmente para comigo; pero de aí a pretender que saibades ler xaponés, media un mundo, así que hoxe tamén, atendendo ás vosas mortais limitacións, vouvos traducir o título da puta obra mestra que nos vai ocupar durante uns días:

A condición humana I

“Non hai amor mais grande”

Que non saibades xaponés ven sendo a cousa mais normal do mundo, así que tampouco vos vaiades sentir mal por confesalo. Cada un nace onde lle toca, e vós coma min, chegástedes tarde ao sorteo. Tocounos un país no que empregar as nosas propias linguas xa está mal visto, como para poñermos aprender as de fóra. Imaxinade senón. Daquela, ademais de ternos por perigosos nacionalistas culturais, os españois de ben habíannos mirar con desconfianza, pensando “estos cabrones ahora quieren abrir un bazar chino”.

Pois ben, nesas ando eu, facendo amigos, porque levo un par de días encamado por culpa dunha pulmonía, e decidín aproveita-lo tempo vendo as dez horas que dura a triloxía do señor Kobayashi en versión orixinal con subtítulos, o que non só significa que xa acadei o punto de non retorno na miña viaxe cara á gafapastez, senón que cando queira, pódome deixar caer pola lonxa de Yokohama e mercar unha caixa de chinchos en perfecto xaponés normativo sen que ninguén me note o acento.

Significa tamén, como non podía ser doutro xeito, que aos españois de ben xa lles poden seguir dando.

O da pulmonía seino dende que esta mañán fun a urxencias. Foi unha visita moi instrutiva, coma todas as que adoito facer a urxencias.

Venme a cabeza a do día que levei ao cadelo grande porque tiña febre, e o paisano que atendía dixo que tiña que tomar 20 cl de Dalsy, tres veces ao día. Ao chegar a casa, comprobamos que 20 cl correspondían a unha botella enteira de ibuprofeno líquido sabor laranxa, co que, de facer caso ao especialista, o neno tiña que se limpar tres botellas ao día. Puxemos unha queixa ao Sergas achegando copia da receita que nos dera o paisano en urxencias, e ás tres semanas respondérannos que se o facultativo considerara que a gravidade da situación precisaba de tales doses, nós non eramos quen de dubidar e menos aínda de denunciar tal comportamento. Así como o estades lendo.
O desta mañán, tamén para mexar e acougar a que caia a pinga, pero vaime servir para vos explicar en que consiste un español de ben, e a que se refire cando vos fala do estado de benestar. Velaí vai a transcrición completa:

Dr.: (Condescente) Bueno, pues tienes pulmonía, y eso es una cosa muy seria… hmm… ¿Trabajas o estás en paro?

Perro: (Cara de póker) Traballo… pero a baixa tenma que dar o meu doutor de cabeceira, non é?

Dr.: (Risa) Sí, sí… pero no era por la baja, era para decirte que acabo de abrir una clínica privada en el pueblo, y tengo un especialista en respiratorio que te podría tratar de forma personalizada.

Perro: (Ollos coma pratos) Pois non, non me interesa porque supoño que me vai tratar vostede igual de ben aquí no servizo público de saúde.

Dr.: (Mirada de odio) ………….. (cuña de receitas) ……………… (fin da conversa).

Como podedes observar, mais ca unha reforma laboral, este país o que precisaba era un campo de exterminio, pero como vexo que vou dereitiño cara un xardín de tintes talibáns do que despois non vou dar saído, vou coa pilícula xa mesmo.

A de hoxe é unha desas cousas que pola súa excesiva metraxe, estás condenado ver, como moito, dúas, tres veces na vida. Eu veño de gastar a segunda, e non por casualidade. Estaba eu facendo unha cortés e rutinaria visita ao blog viciño, cando de súpeto caín na conta de que levaba unha boa tempada lendo sen protestar cousas sobre triloxías. Vive dios que calei respectuosamente a boca, e non dixen nada como tipo exquisitamente educado que son, pero a semana pasada lin unha mexada fóra do testo sobre que para triloxía, a do dinamarqués ese, e daquela si, decidín tomar medidas.

Ben é certo que podería ter deixado a cousa cun xaque pastor traendo aquí a serie de Indiana Jones (que por se algún despistado ignora, só consta de tres partes), a de Han Solo (que só ten tres partes, tamén), a do DeLorian, ou xa postos, aquela na que Chuck Norris desaparecía en combate, porque hai disputas que non precisan de moito esforzo para gañar.

Pero decidín que, perdida a batalla das letras, polo menos tiña que gañar a do cine, así, avasalando.

Velaí que hoxe vaia comezar coa primeira parte da historia de Kaji, un idealista xaponés de esquerdas afincado na Manchuria ocupada polo Imperio Nipón, ao que coñecemos nunha fría noite de inverno flotando entre folerpas de neve, mentres procura desfacerse da súa moza Michiko, convencido de que o han chamar a filas para envialo á fronte.

Veñen sendo uns dez minutos de conversa, sen mais, nos que o tal Kobayashi (non confundir co avogado de Kaiser Sozé) xa aproveita para lle ensinar ás futuras tres ou catro xeracións de cineastas como carallo hai que coller unha puta cámara para filmar un plano xogando coa luz. Por suposto, dez horas despois, un xa nin sequera lembra ter visto esta escena, porque hai outras cen que cagan por ela, pero compre indicar que xa de entrada a cousa promete ser unha clase maxistral de cine mais que a narración visual dunha historia.

Kaji procura convencer co corazón roto a Michiko de que é preferible deixalo estar, que non paga a pena enviuvar tan cedo. Un momento de grande tensión melodramática que non lle cola, xa que a rapaza intúe que a turbación do home non é tanta polo feito de romper a relación, como por ter que marchar á guerra ao servizo dun Estado polo que o único que sente é noxo e desprezo, como minutos despois lle ha confesar o propio Kaji a un compañeiro de traballo que xa foi chamado á fronte.

Así e todo, lamentablemente Kaji poderá casar con Michiko e sortear á guerra de aquela maneira, porque no último momento conseguirá evitar o recrutamento aceptando un posto de organizador nun campo de traballo nunha inhóspita e afastada rexión da Manchuria, onde poderá ir acompañado da súa dona.

O único que ten que facer Kaji, é aumentar a taxa de produción nun vinte por cento, e vivir feliz ao carón de Michiko.

Alí terá ao exército imperial ao seu servizo, subministrándolle man de obra gratis en cantidades industriais, coa que poderá facer o que lle pete con tal de que non escape; un feixe de capataces con látego para elevar a moral dos escravos; un prostíbulo co que estimular a man de obra; e unha muller que o idolatra esperando por el toda-las noites ao volver para casa.

En fin, que alí terá todo o que Filipe II tiña aos pés cando mandou erguer o Escorial.

Pero non.

A Kaji todo isto non lle ha servir de nada, porque ocorre que o animaliño ten uns principios morais segundo os cales, aos traballadores hainos que tratar correctamente. O típico, cando un é o encargado de organizar aos presos nun campo de traballo.

Con semellante percal enriba, é normal que a Kaji a cousa lle vaia marchando das mans aos poucos. Conforme procura seguir o camiño do humanismo, o único que fai e ir baixando chanzos de cinco en cinco na súa caida aos infernos.

A pobre Michiko non entende nada, os compañeiros de Kaji tampouco, e chega un momento no que ti tampouco entendes nada, cando comezas pensar que o tal Kaji é mais parvo que cagar de pé, cando ves impotente como o amigo traga merda a culleradas, unha tras outra, sen dar salvado ninguén.

A pilícula comeza mal, segue peor, e remata coma o carallo.

E como así e todo teño que admitir que é, con diferenza, a mais optimista das tres partes, estades no voso democrático dereito de me dicir que colla a triloxía, e que a meta por onde vexa que me entra mellor.

Unha reacción en calquera caso xusta se remato o post sen dicir que Gillo Pontecorvo tivo que ver a collóns esta pilícula para rodar Kapo; ou pasando por alto que se a Gillo renxérano polo seu travelling na anterior obra, a Masaki Kobayashi tíñano que esfolar e mergullar en aceite fervendo por facer arte coa desesperación; ou esquecendo poñer que as escenas dos campos de traballo xemeres de The Killing Fields son copias cativas das que saen aquí; ou obviando que todo o formalismo visual que garda The Schindler’s List non lle chega nin aos nocellos dunha produción corenta anos mais vella; ou decidindo que a toma na que a procesión de prostitutas se achega ao valado do campo de traballo non queda como unha das mais grandes na historia do arte este que nos ten a todos collidos polos mesmiños porque nunca foi filmada.

Daquela, e se de verdade vos gusta o cine, si que vos terei que dar a razón, e realmente compre que me mandedes meter a pilícula de hoxe polo orto arriba, porque calquera cousa que vexades despois, non vos vai producir mais ca indiferenza.

The men who stare at goats (Grant Heslov)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Supoño que a pilícula de hoxe daba para escribir un post memorable. Un post deses que cando revisitas a hemeroteca, faiche enche-lo peito mentres pensas que es a hostia escribindo. Non é que na miña hemeroteca haxa moitos que paguen a pena, pero deberiades saber que eu son un tipo cun moi elevado concepto de min mesmo, un tipo encantado de terse coñecido, un tipo pagado de si mesmo, un tipo… un tipo estupendo en definitiva, así que comprenderedes que de cando en vez pense cousas así.

Aínda que hoxe, tal e como ameazaba na primeira liña, non ten pinta que vaia caer un post nin medianamente decente.

Para empezar, confeso que puta-las ganas que teño de escribir no blog esta semana. Estou no meu moi merecido terceiro día de vacacións de semana santa, e só teño ganas de me rascar o contido escrotal a dúas mans. De feito, agora mesmo estou aquí exercendo a miña labor social, pensando en todos aqueles que ata o xoves non colledes vacacións (se é que a catro miserables días seguidos se lles pode considerar vacacións, claro), e facendo un esforzo para que mañán teñades algo que facer durante un par de minutos na oficina.

Para que despois digan que eu aos funcionarios non vos quero ben.

En calquera caso, se ao final queda o previsible truño que conto vai quedar, non será por falta de aprecio ao público, que eu non son como Morrisey, cando se retirou do escenario en Paredes de Coura hai uns anos aos vinte minutos de ter subido enriba a cantar, despois de mandar á merda aos portugueses, así en xeral, como conxunto.

Un tipo moi espelido o Morrisey.

Case, case, coma os meus colegas que o foron ver a aquel concerto. Cando me apareceron de volta a última hora da noite e lles preguntei que tal estivera o conto, responderon “Buah, impresionante; se subió al escenario, cantó cuatro canciones y los mandó a tomar por culo; genial, como se rio de los portugueses”. Lóxico. Papas cinco horas de coche entre a ida e a volta, perde-los cartos da entrada e da gasofa para ver vinte minutos de concerto porque ao tipo lle da un ataque megalomaníaco, e a única conclusión que quitas é que o tipo riuse, só, dos portugueses que tiñas ao redor.

Cando repartiron os amigos, para min que debín quedar a durmir bébedo perdido nalgún montón de area á porta dalgunha obra.

Pero como eu non son coma Morrisey, que nin son tan feo, nin estou tan gordo, velaí segue o post que ha quedar coma a substancia que cobre os paus dos galiñeiros, por culpa, única e exclusivamente, dos señores Heslov e Clooney, responsables últimos do couso de hoxe.

Para xustificar o contexto no que se desenvolve a pilícula de hoxe, compre dicir que dende que tito W. chegou á presidencia do mundo, as cousas torcéronse un pouco no mundo.

É o que ten poñer un fulano borracho perdido a conducir un coche, ao tempo háselle cruzar un arcolito na calzada; así que ao poñer a W. ao volante do mundo, era cuestión de tempo tamén ver avións aterrando no alto dos edificios.

Isto, que aparentemente caía de caixón, non debeu quedar tan claro para millóns de yankis, que unha vez deixado levar o coche ao borracho, aínda lle deron permiso para arranxar a desfeita, convencidos polo incontestable argumento de que malia que fora bébedo perdido, o homiño levaba unha estampa de San Cristovo ao carón do volante.

Co panorma nestas condicións, era normal que a clase intelectual dos EEUU emprendese unha mobilización para chamar á conciencia dos seus concidadáns, e neses primeiros anos do século, fritíronnos a base de pilículas antibelicistas. A meirande parte daquelas producións non eran mais que produtos de basta propaganda que dende o punto de vista cinematográfico non había por onde coller, se exceptuamos, obviamente, e moi por riba de calquera outra que poida quedar no tinteiro, Syriana, pero a pilícula de hoxe veu sendo o que comunmente chamamos tocar fondo.

Xa todos sabiamos que George Clooney era un tipo moi comprometido e dotado dun excelente sentido do humor. Sabiamos tamén que tiña cartos a fodelos, e que con eles podía pagar calquera capricho. O que non todo o mundo sabía, era que entre as moitas e variadas virtudes de George, o bo gusto non figuraba moi en primeira liña.

Di ti que sobre isto xa avisara hai tempo ao manter unha relación con René Zellweger, pero é que nos anos nos que W. estaba ao mando do mundo, René convertérase nunha icona sexual, e a xente viuno todo con total normalidade. Xa vos dixen que o sentido común torcérase un chisco aí atrás, e o mesmo que Pepemaría perdía o cu por quitar unha fotografía ao carón de W., había xente que tamén o perdía por facerlle un par de bolos á señorita Zellweger contra as baldosas do baño, así que cando os produtores executivos lle preguntaron a George se quería participar nun flim que puxese ao exército aos pés dos cabalos, o tipo apuntouse nun vira vira, e aínda por riba ofreceuse para coproducir a festa. Chamou aos seus antipatriotas amigos do Partido Demócrata, e decidiron que habían rodar entre todos unha canallada na que un feixe de médiums organizaba un corpo de elite do exército usamericano que atendía ao nome da Orde dos cabaleiros jedi. Canallada supostamente baseada en feitos reais, coidado.

Real ou non, tanto me ten, que eu sobre o funcionamento dos EEUU, xa creo calquera cousa, aínda que a verdade é que eu esperaba ver algo moi, moi ácido, e ao final, o único ácido que percibín ao ver o flim, foi o que consumira a cabuxa que o escribiu. Nin fío argumental, nin ritmo narrativo, nin humor, nin nada. Unha hora e media perdida, á que sumar o tempo de vir aquí a contárvolo todo. O dito. Un desastre. 

De pilícula, e de post.

Hidden Agenda (Ken Loach)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Onte volvina ver.

O que tal hai que facer para vos escribir algo toda-las semanas. Isto empeza a ser un sacrificio mais ca un pasatempo. Xa non é só perde-lo tempo en pensar que hostias vas escribir, que hostias vas ver ou ler para comentar, ou o tempo que che ha quitar ver tal pilícula ou ler tal libro. Non, ademais agora hai que pasalo mal e tragar os sapos que un prometera non volver probar.

Quen carallo me mandaría a min…

Isto último era unha pregunta retórica, porque por suposto que teño claro quen me mandou degustar batracios cando a semana pasada me roubou pola man unha pilícula para comentar, tamén de Loach, e tamén de Irlanda. Unha pilícula onde sae o, quizais, mais demoledor diálogo sobre o custo da construción dunha nación que eu nunca tivera escoitado, un diálogo sobre o inútil das bandeiras ao carón dos cartos, un diálogo moi, moi, moi desagradable, que manteñen en plena revolución a man que preme os gatillo da suposta liberdade coa man que reparte os cartos para conseguila, na canción ás ilusións perdidas de The wind that shakes the barely. Aquela escena xustifica por si mesma, a rodaxe enteira do flim, pero que queredes que vos diga, na pilícula de hoxe houbera pasado sen pena nin gloria.

A primeira vez que vin Hidden Agenda lembro ter marchado para cama sen cear, moi, moi cabreado, e cunha sensación de desesperanza que aínda me dura hoxe. Eu había ter quince anos, xa choveu abondo, e o malestar aínda está aí, no baleiro infinito que enche a salomónica explicación final que lle da Brian Cox a unha Frances McDormand (na súa época premacholiño) na terminal do aeroporto antes de embarcar: a irrefutable verdade de que hai xente á que non se lle pode gañar, e a dolorosa realidade de que esa xente nunca seremos nós.

Onte marchei para cama igual que hai vinte anos.

Supoño que esa é a misión de Ken Loach na Terra, facer cine para todos eses que sabemos que temos a partida perdida dende que nos quitaron fóra das tripas de mamá, para nos berrar que malia todo non estamos sós.

Por culpa desta perigosa actividade, ao señor Loach lle teñen chamado todo menos guapo. Maniqueo, adoita ser un adxectivo bastante habitual nas súas biografías.

O termo maniqueo ven polo visto dun persa chamado Mani que viviu hai a pera de anos e que sostiña cousas que aínda hoxe sosteñen unha morea de persas. Algo así como só eu teño razón, e o resto, non existe. Hoxe en día o Estado de Israel vai incluído nese resto, o que me leva pensar se non serei eu tamén un pouco maniqueo. Ou un pouco persa, non volo teño claro, porque o termo maniqueo en si, anda un pouco prostituído nos tempos que corren, e un non sabe ben como se posicionar ao respecto. Resulta que se es un intelectual de esquerdas comprometido, es maniqueo; pero se es Pedro J. (diolopague) e tes contratado ao señor Allemany para escribir cousas no teu diario, entón es un influínte home de negocios. Que queredes que vos diga? A cousa está montada así, e o único que vos podo aconsellar é que á hora de vos posicionar, estando Pedro J. polo medio… vós, sempre detrás, que nunca se sabe onde hai unha cámara do CNI agochada.

O CNI non é ningunha canle de noticias americana, é a nosa versión cañí do M-I5, unha asociación sociocultural inglesa que sustenta a trama de Hidden Agenda, na que se farta de darlle polo cu ao IRA, a Amnistía Internacional e ao Estado de Dereito británico (isto último ademais dun oxímoro, é a explicación de por que a xente de ciencias vos observa, condescendente, dende un chanzo superior), por mor dunha conspiración que lle revolve a un as tripas, e da que non vou falar para non vos chantar un spoiler no medio medio.

O que si vou facer, é aproveitar para pedir aos de Interlobotomía, esRadio, El Mundo, e demais boletíns de axitación ultra, que a vindeira vez que queiran parir unha teoría da conspiración, estaría ben que contratasen uns guionistas con xeito no canto da tropa de amiguetes que tiveron a dar polo cu, tamén, durante os últimos anos, aínda que só sexa para non quedar coa impresión de que tres millóns de persoas deste país, aos que a constitución concede un dereito a voto idéntico ao meu, estean na procura do cromosoma perdido.

Visto así, a cousa évos aínda mais triste que a pilícula de hoxe, e vai ti a saber se Interlobotomía non será un guión extraviado de Loach.

Total, que o flim de hoxe, para ver un día de estabilidade emocional importante, que non me quero responsabilizar de posibles crises existenciais.

O mundo é unha puta merda, sabémolo todos, as cousas están moi mal, sabémolo tamén, pero tranquilos que iso non vai parar peor por ver unha pilícula de Loach.

Pararán peor se o xoves ides traballar.

Fifty dead men walking (Kari Skogland)

p { margin-bottom: 0.21cm; }

Hoxe traio unha pilícula na que Gandhi sae con pelo, así que agarrádevos que ven curva.

O flim de hoxe é tan imposible, que cando lle contaron o argumento aos encargados do casting estes dixeron “Ai sí?”, e decidiron apuntarse á festa poñendo o seu pequeno gran de area ao despropósito: chamaron por teléfono ao bo de Ben Kingsley e lle dixeron “Cando veñas, trae perruca”.

Xa había ser eu o calvo, que habían meter a perruca polo cu arriba, pero como a Ben xa lle tiñan dado un Oscar por facer unha pilícula en calzóns, recibiu a proposta con normalidade. Eu diría que ata con satisfacción, porque un nunca sabe onde se agocha a lebre, e ademais, hai que comer.

Tamén chamaron, cun pouco menos de cachondeo enriba, ao señor Jim Sturgess para facer o papel principal dunha trama baseada en feitos reais ao redor dunha toupa da policía británica no interior do IRA a finais dos anos oitenta, aínda que ao final o que lles quedou foi unha premonitoria alegoría das últimas eleccións xerais.

A Jim enchéronlle a cacholiña de paxariños cando lle contaron un pouco por riba de que ía o flim que había interpretar. O primeiro que lle veu á cabeza foi Eduardo Noriega perpetrando o seu papel no Lobo, e cun rexistro previo tan cativo, o bo de Jim pensou que ben podía facelo mellor, xogando ademais como xogaba, coas cartas marcadas: tiña un guión plano coma a rapaza coa que eu gañei a virtude, e o convencemento de que por moi mal que o fixese, a xente non se había dar de conta por estar mirando pasmada cara a perruca do señor Kingsley.

Polo de agora, a alegoría está bastante clara. O señor Sturgess representa a figura dun votante calquera do PP; Eduardo Noriega, a de ZP; a perruca do señor Kingsley, a da crise económica; e o guión, a do programa electoral de calquera dos partidos que se presentaban ás eleccións.

A rapaza coa que jichei por primeira vez non representa nada, pero como a fenómena tiña as chuchas inversamente proporcionais ás gañas de se meter comigo na cama, decidín metela polo medio. Á rapaza, enténdase.

Algún estará a pensar que en realidade Jim Sturgess representa nesta historia paralela a figura do homiño do puro, pero iso é porque aínda non falei da directora, unha tal Kari Skogland.

No currículum desta directora canadense aparecen dúas tentativas de dirixir algo, coma no do señor do puro, e con idénticos resultados. Que eu saiba, perpetrou unha pilícula con Wesley Snipes que lembra a excelente xestión do caso Prestige, e outra que pasou sen pena nin gloria pola carteleira coma se esta fose unha Deputación Provincial, despois do cal, e á vista de tan excelentes resultados, Kari viuse condenada a vagar polo proceloso mundo da produción televisiva como metáfora da oposición política

Ao longo de todo ese tempo no exilio da cinematografía, disque Kari tivo unha morea de ideas, de boas ideas, e un bo día presentouse ante a comunidade coa lapidaria frase de “Eu teño un proxecto”. Así, con dous collóns ben grandes, coma os de Mariano. E cando lle preguntaron que en que consistía dito proxecto, respondeu coma aquel: “Efectivamente, teño un proxecto”.

Por suposto, de proxecto nada.

O que tiña era un guión escrito a partires de algo que xa escribira outra persoa previamente: as memorias do auténtico Martin McGartland.

E se agora mesmo estades a pensar que Martin representa a figura de Angela Merckel, pois quen carallo son eu para dicirvos que non, aínda que recoñeceredes que aquí hai unha pequena falla na alegoría electoral, porque cando McGartland viu a pilícula montou un pollo de moito coidado, mentres que cando Angela viu a reforma laboral de Mariano, disque o seu orgasmo escoitouno media Europa.

Que tamén xa me contaredes como carallo é iso de que nos estean dando polo cu aquí, e a que se corra sexa unha señora en Alemaña, porque eu de economía non sei nada.

O caso é que Kari colleu a historia de McGartland, e dotouna de grande credibilidade ao contar como un fulano se infiltrara no IRA porque a cambio, agarrádevos á cadeira, os servizos británicos lle regalaran un coche. Foi algo tan emotivo que a min me entraron unhas ganas tolas de me infiltrar no terrorismo islámico para ver se alguén me daba regalado un Dacia Logan versión rancheira para levar aos cadelos de viaxe. Pero cando lle volvín prestar atención á pilícula, descubrín que a directora perdera os papeis, e con eles a dignidade narrativa, porque velaí andaba Jim Sturgess, cunha pinta de ter sido estafado que metía medo, transitando polos lugares mais comúns das pilículas sobre o conflito norirlandés. E cando falo de lugares comúns, non falo de sutilezas, porque a amiga Kari quitou o sacho de filmar en plan animal, e decidiu plaxiar sen rubor ningún, cinco minutiños de In the name of the father por aquí, outro de CAL por acá, un par deles de Hidden Agenda por alá, outros cinco de The Boxer por acolá, e así, ata encher case que dúas horas de metraxe.

Nesas remata o flim, e nesas está o do puro. De reforma en reforma. De plaxio en plaxio. Enganando aos seus, e toureando ao resto.